//
you're reading...
TEKSTY, terroryzm

CzwartaRzesza.UE czyli Eurokonstytucja to gwałt na demokracji


Spis treści.
Świt Nowego Porządku.
Imperium Europa.
Dokąd Zmierza Europa? Przyszły dyktator, za duże piersi i przedszkolni przestępcy.
Reinhard Heydrich z grobu się śmieje – chamstwo i atak na Vaclava Klausa.
Eurokonstytucja – gwałt na demokracji.
Protest w sprawie referendum.
O tekście traktatu.
Co wprowadza traktat lizboński?
Fragmenty traktatu.

Wersja Beta 21-11-2009.

Copyright by Wojciech Mann 2009

Autor zaznacza, że fakt udostępnienia książki w Internecie nie oznacza, że prawo autorskie przestało obowiązywać. Rozpowszechnianie i powielanie książki bez zgody autora jest zabronione, jednakże autor chętnie udzieli zgody na zamieszczenie jej obszernych fragmentów na stronach internetowych.

Świt Nowego Porządku.

To jest żaba. A to jest zbiornik z ciepłą wodą. Gdyby teraz żaba znalazła sie w gorącej wodzie, natychmiast z niej wyskoczy. To logiczne. To rzeczywiście ją boli.
Kiedy żaba znajdzie się w zimnej wodzie, siedzi w niej. Gdyby teraz temperatura wzrastała bardzo powoli, żaba niczego nie zauważy. Gdy woda dojdzie do staniu wrzenia, żaba będzie już całkiem martwa.

Reakcje zaawansowanych społeczeństw są podobne, jak u tej żaby w gorącej wodzie. Przyzwyczajają się one do stopniowo zmieniających się warunków i nie pamiętają zbyt wiele z tego, co było przedtem.
W naszym społeczeństwie na przykład upowszechnia się coraz bardziej śledzenie obywateli przy pomocy kamer telewizyjnych.
Kiedy ktoś czuje się obserwowany, zachowuje się inaczej, niż ktoś nie obserwowany.
Nie jest już w stanie korzystać ze swojej wolności tak, jak wówczas, gdy był anonimowy.
Monitorowanie, na przykład, ogranicza jego wolność wypowiedzi.
W celu uniknięcia negatywnych skutków, stopniowo coraz więcej ludzi będzie dostosowywać się do norm.
W takim społeczeństwie będzie dokonywało się powolne eliminowanie ludzi inaczej myślących i oryginalnych.
Takie ujednolicone społeczeństwo nie będzie już w stanie rozwijać umysłowo i społecznie.
Nietolerancja będzie wzrastać, a zdolność do innowacji znikać.
Dlatego powinniśmy teraz spojrzeć na termometr i zobaczyć, czy aby woda nie jest już dla nas za gorąca.

Jest to najbardziej słuszna uwaga na temat tego co się teraz dzieje. Jest z filmiku o nazwie ‘Die schöne neue Welt der Überwachung. http://ueberwachung.notlong.com/’ który jest na http://www.youtube.com/watch?v=p2amWvKDhls. Polskie tłumaczenie na http://suwerennosc.blogspot.com/2008/11/merkel-i-aba-czyli-nowy-wspaniay-wiat.html.

Imperium Europa.
„W normalnym systemie parlamentarnym, część członków wspiera rząd, a część wspiera opozycję. W parlamencie europejskim brak tego rozwiązania. Tutaj promowana jest tylko jedna możliwość, a ci którzy ośmielają się myśleć o odmiennej opcji, są napiętnowani jako wrogowie integracji europejskiej. Nie tak dawno temu w naszej części Europy żyliśmy w systemie politycznym, który nie zezwalał na żadną alternatywę, a zatem i żadną opozycję parlamentarną. To przez takie doświadczenie otrzymaliśmy gorzką lekcję, że beż żadnej opozycji nie ma wolności. Oto dlaczego muszą istnieć polityczne alternatywy. I nie tylko dlatego. Stosunek między obywatelem tego czy innego państwa członkowskiego a przedstawicielem Unii, nie jest standardowym stosunkiem między wyborcą a politykiem ją lub jego reprezentującym. [Na sali rozległy się głosy] Między obywatelami… [euroradykałowie warczą jak niegrzeczne dzieci w przedszkolu] Między obywatelami i przedstawicielami… [dalej warczą, a Klaus zachowując spokój uśmiecha się i powtarza:] Między obywatelami i przedstawicielami… istnieje też duża odległość, nie tylko w sensie geograficznym, która jest znacznie większa, niż to zachodzi w państwach członkowskich. Odległość ta jest często różnie nazywana: jako deficyt demokracji, utrata demokratycznej odpowiedzialności, podejmowanie decyzji przez pewnych niewybieralnych, lecz mianowanych jako biurokratyzacja podejmowania decyzji itd. Propozycja zmiany obecnego stanu rzeczy włączone do odrzuconej konstytucji europejskiej czy do niezbyt różniącego się od niej traktatu lizbońskiego, jeszcze bardziej pogorszyły ten defekt. [chwilę później euroowce wyszły, bojkotując Klausa].”
Wáclav Klaus przed europarlamentem.

Europrawo: przedszkolni przestępcy i za duże piersi.
Europarlament i Komisja Europejska pogłębiają deficyt demokracji, o którym mówił Klaus. Niedawno – co warte podkreślenia, niewybieralna przez Europejczyków, posiadająca ogromne pełnomocnictwa – Komisja Europejska jednostronnie zakazała stosowania żarówek, de facto zmuszając do stosowania zawierających powodującą autyzm rtęć świetlówek. Decyzji tej nie konsultowano z parlamentami państw członkowskich. Ba! Nie konsultowano jej nawet z europarlamentem!
O ile za zakazem stosowania żarówek przemawiają jakieś argumenty, to trudno doszukać się ich w innych jednostronnych rozkazach komisji. Polski europarlamentarzysta profesor Mirosław Piotrowski co roku organizuje konkurs w poszukiwaniu największych absurdów komisji. W 2006 roku wygrały:
Zakaz gotowania dotowanego mleka,
Zaostrzenie przepisów dotyczących powiększania biustu,
Nakaz niszczenia żywności ze stołówek, restauracji i sklepów.
Paranoja! Co Bruksela może wiedzieć na temat mojego biustu? Będę powiększać ile będę chciała! A o bezdomnych, którzy nie dostaną resztek, czy biednej matce nie mogącej podgrzać mleka nawet nie wspominam.
W 2007 roku wygrały:
Nakaz stosowania przez naszych górali glazury w bacówkach,
Johan Thiery, który o mały włos nie trafił do więzienia, ponieważ sprzedawał morelową marmoladę – a zgodnie z rozkazami Komisji marmolada może być tylko z owoców cytrusowych,
Nakaz posiadania zaświadczenia o umiejętnościach wspinania się po drzewach. Dla przykładu brytyjski inżynier Chris Baker miał zainstalować kamery telewizyjne na pewnym drzewie. W pewnym momencie pewien urzędnik spytał o jego zezwolenie na wspinaczkę po drzewach. Gdy powiedział, iż takiego nie podsiada, musieli ściągnąć wykwalifikowanego wspinacza, który zdobył uprawnienia na drzewie, które oczywiście musiało spełniać unijne normy.
Po wprowadzeniu traktatu powstanie specjalna policja europejska. Na pewno od razu zaatakują te gniazda przestępczości, jakimi są przedszkola i podstawówki – w końcu ile z tych dzieciaków nielegalnie łaziło po drzewach? I uważajcie drodzy Europejczycy z marmoladami, jeszcze pójdziecie za to siedzieć!
Więcej na http://www.piotrowski.org.pl/serwis/konkursy_get.php#5.

Oczywiście to tylko początek absurdów. Piotrowski cytuje na swojej stronie mega absurd opisany przez ‘Życie Warszawy’:
„Bezmyślne narzucanie polskim placówkom medycznym wymogów unijnych może doprowadzić do bankructwa wiele szpitali i przychodni. Ministerstwo Zdrowia wydało specjalne rozporządzenie dla placówek służby zdrowia, określające rozmiary tzw. powierzchni zmywalnej (lamperii lub kafelków) na ścianach szpitali, przychodni, gabinetów zabiegowych itp. Zwyczajowo sięgała ona na wysokość 170–200cm. Teraz musi wynosić dwa metry i pięć centymetrów. Taki wymóg zawierają sanitarne przepisy obowiązujące w Unii Europejskiej.
Jak zadłużone placówki mają zrealizować pomysły urzędników, tego ich dyrektorzy nie wiedzą. Mirosław Gibek, szef zadłużonego na ponad 130 mln zł Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Legnicy nie ukrywa, że pieniędzy na remont nie ma i mieć nie będzie. Nie tylko na malowanie lamperii od nowa, ale nawet na domalowanie brakujących pięciu centymetrów na wszystkich szpitalnych ścianach.
Problem mają nie tylko szpitale. Nowe przepisy dotyczą także barów, restauracji, a także zakładów produkujących żywność i… przedszkolnych oraz szkolnych kuchni. Tam dla odmiany rozporządzenie przewidziało też zlikwidowanie kantów między ścianami a podłogą oraz między ścianami a sufitem. (…)
Nowe przepisy zmieniają także odległość kaloryferów od ściany, na której są one zamocowane. Dotychczas wynosiła cztery centymetry, ale nowe normy unijne przewidują oddalenie grzejnika od ściany na sześć cm. Wszystko po to, by zamiast dotychczas stosowanych pokręteł do regulacji temperatury założyć na nich tzw. baterie łokciowe, umożliwiające odkręcanie i zakręcanie zaworów bez dotykania ich dłonią. (…)
Inspektorzy sanitarni mają czas na pozytywne zaopiniowanie programu zmian sanitarnych do końca 2006 r. (jest to nieprzekraczalny termin ich wykonania, zgłoszenia i zaaprobowania przez odpowiednie służby sanitarne). (…)
Wiele placówek deklaruje, że wytyczne resortu zdrowia zrealizuje dopiero w latach 2008–2010. W świetle prawa nie będą więc one spełniać norm sanitarnych gwarantujących leczenie na odpowiednim poziomie. Istnieje realna groźba, że zostaną one ukarane — od mandatów nawet do zamknięcia.”

Inne wypociny Komisji Europejskiej to na szczęście nie zrealizowany podatek od smsów i e-maili (niestety dalej są takie tendencje i być może wprowadzą to po wdrożeniu traktatu lizbońskiego).
Pieniądze te płynęłyby na dalszą centralizację i biurokratyzację. Przykładem biurokratycznej eurogłupoty są nakazy dla importerów aparatów cyfrowych, którzy przed ich sprowadzeniem muszą to zgłosić aż sześciu różnym urzędom. Sama Komisja przyznała, że jej biurokratyzacja kosztuje europejskie firmy aż 600 miliardów euro!
„To ponad dwukrotnie więcej, niż dotychczas sądzono. Polska gospodarka stanowi 4,5% gospodarki UE, a to oznacza, że polskie przedsiębiorstwa przez unijną biurokrację tracą rocznie 27 mld €, czyli ponad 100 mld zł! W ciągu ostatnich dziewięciu lat wydano o 20% więcej przepisów niż w poprzednich 40 latach istnienia unii. Podczas przeglądu liczących 85 tys. stron unijnych przepisów wyszło na jaw, że część z nich nie została nawet przetłumaczona na wszystkie 20 oficjalnych języków unii.” – pisał na swojej stronie Piotrowski.

A na koniec absurd absurdów, czyli euronowomowa. Unia dąży do zakazu wypowiadania słów wskazujących na płeć. Niebawem wyrazy matka, ojciec, dyrektorka, mąż stanu zostaną zabronione.

Absurdy te powierzchownie nie wydaja się niebezpiecznie, Gorzej, gdy sami zrobimy marmoladę nie z tego, co trzeba. Komisja wydaje takie rozporządzenia na podstawie obecnych pełnomocnictw. Dzięki traktatowi lizbońskiemu Komisja i europarlament dostaną więcej pełnomocnictw w znacznie poważniejszych dziedzinach niż obecnie. Bruksela będzie dyktowała co mamy robić, jej prawa będą coraz bardziej uciążliwe, a biurokracja kosztowna. Gorzej wygląda to wtedy, gdy spojrzymy na to z perspektywy wojny z terroryzmem, 9/11, 7/7 czy obecnego systemy finansowego opartego na długu.

Dokąd Zmierza Europa? Przyszły dyktator Bilderberg.
„Nie pozwólmy sobie wmówić, że jesteśmy przeciw Europie. Jesteśmy przeciwko europejskiemu superpaństwu, ale zdecydowanie jesteśmy za rozsądnie zintegrowaną, wolną i efektywną Europą.”
Václav Klaus

W maju 2009 roku zafascynowany instytucją prezydenta Stanów Zjednoczonych, niemiecki minister spraw wewnętrznych Wolfgang Schaeuble mówi: „Europa potrzebuje prezydenta, który byłby wyłaniany w europejskich wyborach przez obywateli. Tak jak prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki”. Pisały o tym nawet polskie media, np. Interia.pl 31 maja 2009 roku.
5 kwietnia 2009 roku The Independent obwieścił:
„Tony Blair stał się głównym kandydatem na pierwszego trwałego prezydenta Unii Europejskiej po tym, jak Gordon Brown dał mu skąpe błogosławieństwo dla tego planu. Były premier wkroczył ze swoją kampanią do dzieła, którego chce użyć do budowy pomostu między Europą a nową administracją Obamy.
Jego powrót na światową scenę byłby szokiem dla jego krytyków w sprawie wojny w Iraku i skonsternowałby wielu w Europie.
The Independent dowiedziało się w niedzielę, że pan Brown zaakceptował, że jego stary rywal powinien być na startowej pozycji na to stanowisko, ponieważ Brytania potrzebuje kluczowej figury w architekturze „nowego światowego porządku”. [!!!]”

Tony był wtedy najpoważniejszym kandydatem na prezydenta. Blair i Gordon Brown wprowadzili Wielką Brytanię na drogę do dyktatury. Blair uchwalił ustawę Civil Contigencies Act, która umożliwia wprowadzenie stanu wojennego. Blair wprowadził Rich Picture ustanawiającą chorą listę potencjalnych terrorystów. W czerwcu 2009 roku były agent brytyjskiej agencji wywiadowczej GCHQ orzekł, iż powinno się nagrywać każdą rozmowę telefoniczną i internetową.
W kwietniu 2008 brytyjskie tajne służby aresztowały na londyńskim lotnisku Heathrow Oliura Rahmana, radnego londyńskiej dzielnicy Tower Hamlets. Został aresztowany, ponieważ Rahman kilka dni wcześniej brał udział w międzynarodowej konferencji antywojennej w Kairze, gdzie brali udział przeciwnicy wojen w tym przeciwnicy Hosniego Mubaraka, stosującego tortury dyktatora Egiptu popieranego przez USA. Agenci dokonali tego na podstawie prawa antyterrorystycznego „Prevention of Terrorism Act”…

W 2009 roku sytuacja zmieniła się. Wizja Blaira na fotelu prezydenta zaczęła oddalać się, a inni kandydaci zaczęli liczyć się coraz bardziej. Jak zawsze, o wyborze takiego stanowiska miały zdecydować pozakulisowe ‘negocjacje’. O nowych, głównych kandydatach na prezydenta UE mówił 11 listopada 2009 roku na obradach europarlamentu Włoch Mario Borghezio z Europy Wolności i Demokracji:
„A teraz bardzo ważna kwestia nominacji [na prezydenta UE i ministra spraw zagranicznych]. Słyszymy dzisiaj całą listę nazwisk do wyboru, nie wiemy nawet czy odbędzie się specjalne posiedzenie w Brukseli. Zadaję sobie pytanie, kiedy patrzę na listę nazwisk. Ograniczę się do trzech: Balkenende, Miliband i Van Rompuy. Czy to możliwe, by nikt nie zauważył, iż wszystkie te trzy osoby, często uczestniczą na spotkaniach Grupy Bilderberg i Komisji Trójstronnej? Myślę, że należy wprowadzić zasadę przejrzystości. Przecież to ją wyznaczają nasze unijne instytucje. Pojawia się też pytanie, czy ci ludzie są przedstawicielami swoich krajów, czy jakichś okultystycznych grup, które spotykają się za zamkniętymi drzwiami, by decydować ponad głowami ludzi?”

Prezydentem ostatecznie został flamandzki Belg – Bilderberg Herman Van Rompuy. Oto, co powiedział po jego wyborze na to stanowisko:
„2009 jest również pierwszym rokiem globalnego zarządzania, z ustanowieniem G20 w samym środku kryzysu finansowego. Konferencja klimatyczna w Kopenhadze to kolejny krok w kierunku globalnego zarządzania naszą planetą.”
Van Rompuy mówiąc to – świadomie czy nie – odniósł się do słów innego Bilderberga, Carla Bildta. Bildt, szef MSZ przewodniczącej w drugim półroczu UE Szwecji, mówił kilka miesięcy wcześniej na szczycie Grupy Bilderberg:
„Kryzys [finansowy] zdarzający się raz na jedno pokolenie w czasie globalnego ocieplenia, to wyzwanie zdarzające się raz na tysiąc lat.”

UE jest próbą wprowadzenia dyktatury w Europie – podobnej do Unii Północnoamerykańskiej. Urząd prezydenta Unii jest tworem Eurokonstytucji, a następnie traktatu lizbońskiego.

Warto powiedzieć tu, czym Unia nie jest. Najpopularniejszy mit to stwierdzenie, jakoby Układ z Schengen był częścią Unii. W rzeczywistości równie dobrze można by powiedzieć, że częścią ONZ był Układ Warszawski. Schengen to zupełnie odrębne porozumienie, niezależne od UE. Jego członkami są nienależące do UE Szwajcaria, Norwegia i Islandia, a nie należą do niego należące do UE Irlandia i Wielka Brytania.
Podobnie z Europejskim Obszarem Gospodarczym, którego członkami prócz państw UE są wspomniana Norwegia czy Liechtenstein.
Wolny handel i otwarte granice to piękna idea. W pewnym stopniu popieram je, co jest umiarkowanym i rozważnym euro entuzjazmem, w przeciwieństwie do euroradykalizmu ślepo popierającego takie zbędne, zakłamane, finansochłonne i pogłębiające deficyt demokracji porozumienia i instytucje, jak europarlament, Komisja Europejska, prezydent UE czy wreszcie traktat lizboński.

Póki nie ma prezydenta, trzon Unii stanowią wspomniane Komisja Europejska i europarlament. Europejski Reichstag jest ofiarą wielu manipulacji i oszustw. Dla przykładu w 2008 roku zwiększono z 20 do 25 liczbę europarlamentarzystów potrzebną do utworzenia koła parlamentarnego. Głównym powodem tej politycznej decyzji było uniemożliwienie tworzenia małych grup eurosceptycznych. Innymi działaniami próbowano zniszczyć działającą w europarlamencie jedyną opozycyjną partię Niepodległość i Demokracja.
A Komisja? Na jej czele stoi Barroso, autor słów „Czasami lubię przyrównać Unię Europejską do imperium. Mamy wymiary imperium.”
Wystarczy już sam skład ostatniego teamu Barroso by przekonać się, że jest to banda niekompetentnych przestępców.
Nigel Farage, przewodniczący partii Niepodległość i Demokracja:
„Panie Prezydencie, Pan Barroso powiedział: ‘Uważam, że mój zespół jest wysokiej jakości’. Dobrze, więc pozwólcie przeprowadzić na audyt kadr. O ile pamiętam, audyty nie są dość popularne w Komisji Europejskiej i audytorzy – jeśli wykonywali swoją prace poprawnie – zostali zwolnieni, aczkolwiek spróbuję:
Z Francji mamy Pana Jacquesa Barrot, który obejmie transport. W 2000 roku skazany na osiem miesięcy więzienia w zawieszeniu i ukarany zakazem sprawowania funkcji publicznych na 2 lata.
Z Węgier mamy Pana Kovaca, odpowiedzialnego za podatki. Przez wiele lat był komunistycznym aparatczykiem, przyjaciel Pana Kadara – węgierskiego dyktatora, szczery przeciwnik tych wartości, które na Zachodzie są nam szczególnie bliskie. Jego nowe imperium będzie tworzyć politykę podatkową i dbać o unię celną od Cork po Wilno. Czy frakcja EPP i brytyjscy konserwatyści naprawdę zamierzają na coś takiego głosować?
Z Estonii mamy Pana Kallasa, który przez 20 lat był członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, do czasu gdy poczuł smak kapitalizmu, co wprowadziło go w kłopoty. Jakkolwiek, by być szczerym, został uniewinniony od zarzutu korupcyjnego, lecz skazany za składanie fałszywych informacji. Teraz zamierza kierować antykorupcyjnym resortem! Lepiej tego nie mogliście zrobić!
Z Wielkiej Brytanii mamy Pana Mandelsona, odpowiedzialnego za handel. Był oczywiście dwukrotnie usuwany z brytyjskiego rządu, ale by być szczerym, jest i tak jednym z bardziej kompetentnych!
Z Holandii mamy Panią Kroes, do spraw konkurencji. Jest oskarżona o okłamywanie Parlamentu Europejskiego. Co prawda oskarżenia mogą być bezpodstawne, ale padły one z ust Pana van Buitenena i powinny zostać wysłuchane.
Zadajcie sobie pytanie: czy używalibyście używany samochód od tej komisji? Odpowiedź musi być prosta – NIE. Nawet gdyby byli kompetentni i nawet gdyby byli wysokiej jakości komisarzami – przepraszam Panie Barroso, ale nie wydaje mi się by tak było – będziemy nadal głosować NIE z politycznej zasady, ponieważ to komisja jest odpowiedzialna za traktaty. Komisja jest motorem integracji. Komisja inicjuje legislację, która niszczy nasze interesy w całej Europie. Komisja uosabia wszystko, co najgorsze w Unii. Komisja jest rządem Europy i bezpośrednio nie odpowiada przed nikim. Proszę, oddając głos, miejcie na uwadze, iż to tych 20 komisarzy właśnie powiedziało o zamiarze usiłowania uprawomocnienia Eurokonstytucji nawet zanim zostanie ratyfikowana przez rządy Państw Członkowskich. W obliczu tej zapierającej dech arogancji, nikt z grupy Niepodległość i Demokracja nie zagłosuje na tę Komisję. Dziękuję.”

Unia Europejska będzie w przyszłości podzielona administracyjnie na niezależne narodowo regiony, których zalążki tworzy się już obecnie. Pierwszym z nich jest Euroregion ArcManche. Składa się na niego część północnej Francji i południowa Anglia. ArcManche posiada Zgromadzenie Regionalne, prezydenta – francuza Alaina le Verna i wiceprezydenta – Brytyjczyka Brada Watsona. Stolicą jest Paryż. Region ma własną stronę: http://www.arcmanche.com/en/news-and-events/latest-news/. Oto mapa regionu:

Unia Europejska to przede wszystkim zniewolenie narodów i narzucenie im władzy z Brukseli i Strasburga. Obecnie jednym z głównych celów – na drodze do którego kamieniem milowym jest traktat lizboński – jest degradacja roli parlamentów narodowych i narodowej władzy wykonawczej do roli zarządców samorządów posłusznych woli Unii.
Przykładem takiego działania był brutalny, bezczelny i faszystowski atak, którego ofiarą był prezydent Czech Vaclav Klaus.

Reinhard Heydrich z grobu się śmieje – chamstwo i atak na Vaclava Klausa.
W piątek piątego grudnia 2008 roku na Hradczany do Vaclava Klausa przyjechała grupa europarlamentarzystów, by nawrzeszczeć na Klausa i rozkazać mu we własnym kraju podpisanie eurocyrografu – traktatu lizbońskiego. Wśród euro parlamentarzystów była trójka eurochuliganów: szef europarlamentu, Niemiec Hans-Gert Pöttering; szef socjalistów w europarlamencie, Niemiec Martin Schulz; i wreszcie najagresywniejszy z tej trójki, pochodzący z Niemiec szef eko-lewaków w europarlamencie – Daniel Cohn-Bendit. Trójka nawrzeszczała na Klausa jak na posłusznego im niewolnika, prezentując nie tylko pogardę jaką Bruksela ma wobec polityków zasiadających na szczeblach państwowych – nawet prezydentów – ale i typowe dla ludzi Nowego Porządku Świata wywindowane poczucie wyższości.

Na wstępie Cohn-Bendit przyniósł Klausowi flagę UE, którą ten odmawia powiesić przy sowim pałacu prezydenckim.
„Traktat lizboński. Pana pogląd mnie nie interesuje, chcę wiedzieć, co pan zrobi, aby zatwierdził go czeski sejm i senat. Będzie Pan respektował demokratyczną wolę przedstawicieli narodu? Będzie Pan musiał to podpisać.” – wrzeszczał wtedy za błogosławieństwem i wolą Pötteringa i Schulza ekolewak Cohn-Bendit.

„Muszę powiedzieć, że tym tonem nikt jeszcze ze mną tutaj nie mówił przez sześć lat mojej prezydentury. Nie jest pan tutaj na paryskich barykadach. Sądziłem, że taki styl komunikacji wobec nas skończył się 19 lat temu. Widzę, że się myliłem. Ja bym sobie nie pozwolił pytać pana, z czego jest finansowana działalność Zielonych. Jeśli zależy panu na racjonalnej dyskusji przez te pół godziny, które mamy na negocjacje, proszę, panie przewodniczący, oddać słowo dalszym osobom.” – odparł na dywagacje Vaclav Klaus.
Niestety ‘pan przewodniczący’ nie posłuchał Klausa i chciał, by Cohn-Bendit dalej cedził bzdury:
„Nie, my mamy dosyć czasu. Mój kolega będzie kontynuował, ponieważ każdy z członków będzie pytał pana, o co tylko chce. (Do Cohn-Bendita) Proszę kontynuować.”

Po dalszych atakach na swoją osobę, Klaus powiedział:
„Nie przypuszczałem, że coś takiego jest możliwe, i w ciągu ostatnich 19 lat nic podobnego nie przeżyłem. Myślałem, że to należy już do przeszłości, że żyjemy w demokracji, ale w UE doprawdy działa postdemokracja. Mówili państwo o wartościach europejskich. Wartością europejską jest przede wszystkim wolność i demokracja, zwłaszcza poszanowanie dla obywateli państw członkowskich UE. To jest dziś w UE szczególnie istotne. Trzeba tego bronić i starać się o to.”
Całość dostępna choćby na: http://www.rp.pl/artykul/9133,231588_Awantura__na_Hradczanach_.html.

Cohn-Bendit jest podejrzewanym o alkoholizm jednym z czołowych ludzi Nowego Światowego Porządku w Europie.
„Protektor Czech i Moraw Reinhard Heydrich mówił takim tonem do czeskiego prezydenta protektoratu Emila Hachy” – słusznie skomentował akt chamstwa Cohn-Bendita czeski eurodeputowany Vladimír Železný. Reinhard Heydrich działał wtedy w imię głoszonego przez Hitlera Nowego Porządku. Dziś jego Neue Ordnung zostało zastąpione przez New World Order, a Bruksela i Strasburg – czego potwierdzeniem jest zachowanie Cohn-Bendita, Pötteringa i Schultza – traktują Europę tak samo, jak wtedy Europę traktował Berlin.
„ To, że ma się odmienne poglądy, to jeszcze nie powód, by obrażać swoich adwersarzy. Lewicowo-liberalne środowisko, które reprezentuje Cohn-Bendit, niestety uważa, że jest właścielem Europy” – zauważył Bogusław Sonik z PO.
„Nie wiem, czy podczas wizyty na Hradczanach był na rauszu, co by wiele tłumaczyło, ale w Parlamencie Europejskim jest na rauszu właściwe bez przerwy” – mówił o Cohn-Bendicie Ryszard Czarnecki z PiS. Z przykrością trzeba zauważyć, że europejską machiną kieruje chamstwo, hołota, hałastra i alkoholizm, które to przez układy, korupcję i znajomości trafiły na najwyższe salony tego kontynentu.
Jak zauważa obecna przy rozmowie europarlamentarzystka Hanne Dahl, „Nie mam żadnej wątpliwości, że wina leży po stronie Cohn-Bendita. Od początku zachowywał się idiotycznie. Gdy tylko weszliśmy do sali, nie wiadomo po co wręczył Klausowi flagę Unii. Potem zaczął go ostro pouczać.”

Nigel Farage na temat ataku na Klausa do Nicolasa Sarkozy:
„(…) chce pan więcej władzy dla Unii i chce traktatu lizbońskiego. Teraz, gdy Czechy przejmują prezydencję, widzimy prawdziwe oblicze dzisiejszej Unii Europejskiej w przerażającym ataku na prezydenta Klausa. Zamierzam zapytać pana: jakiej Unii Europejskiej pan chce? Ponieważ to, co obecnie mamy, to Unia traktująca demokrację z pogardą. Brian Crowley powiedział prezydentowi Klausowi, że Irlandczycy życzą sobie traktatu lizbońskiego. Cóż, przepraszam cię bardzo, ale Oni powiedzieli NIE! Proszę uznać te wyniki. Wcześniej Martin Schulz wstał i powiedział, że głosowanie na NIE prowadził do faszyzmu. I nie można ulegać populizmowi. To jest Unia, która gardzi demokracją. Unia, która nie radzi sobie z każdym innym punktem widzenia. ‘Nie interesują mnie pana poglądy’ powiedział Danny Cohn-Bendit prezydentowi Klausowi. Wcześniej pan Cohn-Bendit powiedział w tej izbie, że oponenci tego traktatu są umysłowo chorzy. To bardzo groźny krok powzięty przez Unię. Unia zachowuje się jak bandyta i tyran. Gdy pan Cohn-Bendit postawił unijną flagę na biurku Klausa, i powiedział, że ma ją zawiesić na zamku, zachował się jak niemieccy urzędnicy 70 lat temu lub jak sowieccy urzędnicy 20 lat temu. Danny libertyn, dzisiaj autorytarny. Człowiek, który przemienił się we wszystko to, przeciwko czemu protestował 40 lat temu. Oto twarz, prezydencie Sarkozy, Unii Europejskiej. A wszystko to przy zachęcie przewodniczącego Pötteringa, który wcześniej karał członków tej izby za obrazę innych głów państwa. Panie Sarkozy, czy takiej Unii właśnie pan chce?”
Po tych słowach Pöttering korzystając z przepisu 145 o odniesieniach personalnych oddał głos Schulzowi, ponieważ jego dotyczyły słowa Farage’a. Schulz skłamał, iż nie przyrównał głosujących na NIE do faszystów, choć później okazało się że kłamał, co Farage udowodnił wyciągając odpowiednie stenogramy. Następnie Schulz pożalił się, że nie wiedział, iż był nagrywany, i że było to niedemokratyczne. Biedactwo… Następnie Sarkozy powiedział, że ‘każdy zasługuje na szacunek, ale by być szanowanym powinien szanować też innych’. Zatem cały euro parlament i europejskie elity zasługują na pogardę i potępienie, ponieważ nie szanują i pogardzają blisko połową miliarda Europejczyków, którym nie dano zagłosować w referendum i NIE Narodu Irlandzkiego. Następnie Sarkozy pobronił tego biednego lewackiego Schultza. Gdy Farage powołując się na przepis 145 chciał odpowiedzieć na personalne odniesienia Schulza, Pöttering odmówił mu tego prawa…

Jeszcze dosadniej atak ten skomentowali inni europejscy politycy. Podobne ataki to już norma. Równie chamsko eurofaszyści potraktowali innego Czecha, Petra Macha:
„To skandal. Tak nie zachowuje się nikt, odwiedzając inny kraj, nie mówiąc o wizycie w pałacu prezydenckim. To było zachowanie niezgodne z jakimikolwiek zasadami. Dosłownie tydzień wcześniej doświadczyłem tego, co prezydent. Spotkałem się z członkami tej samej komisji Parlamentu Europejskiego, którzy przyjechali do Pragi na rozmowy w Senacie i w Izbie Poselskiej. Za każdym razem, gdy wypowiadałem się krytycznie o traktacie lizbońskim, niemal krzyczeli. W pewnym momencie eurodeputowany z Hiszpanii powiedział, że nie będzie tego słuchał, i ostentacyjnie wyszedł z pokoju. Węgier śmiał się i szydził, gdy słyszał moje argumenty. Spotkanie trwało godzinę, a ja byłem w szoku. Ewidentnie nie chcieli ani słuchać, ani przyjąć do wiadomości moich argumentów. Senatorzy mieli po spotkaniu z eurodeputowanymi identyczne wrażenie. Według ostatnich badań opinii publicznej większość Czechów jest przeciwna traktatowi lizbońskiemu. Myślę, że po tym incydencie będzie ich jeszcze więcej.”

Mike Nattrass, brytyjski eurodeputowany z jedynej opozycyjnej partii w europarlamencie – partii Niepodległość i Demokracja:
„Mam jedną radę dla Cohn-Bendita, Pötteringa i reszty. Pokrzykujcie tak na swoich przywódców! Róbcie tak u siebie w domu, ale będąc w gościach, przestrzegajcie zasad dobrego wychowania. Ten incydent odsłonił prawdziwe oblicze i mentalność fanatycznych zwolenników projektu europejskiego. Nie akceptują oni poglądów innych niż ich własne. Są agresywni i aroganccy. Gdy napotykają opór, wpadają w amok. Lewicowe „europejskie elity” chcą zamienić Europę w nowy Związek Sowiecki. Nic więc dziwnego, że z taką zaciętością zwalczają odrębne poglądy i dławią wolność słowa. Zdają sobie sprawę z tego, że większość Europejczyków podziela poglądy Klausa. Obywatele nie chcą tego śmiesznego traktatu! Pokazały to referenda w Holandii, Francji i Irlandii. Mimo to oni nadal forsują ten projekt. Czy tak jaskrawe ignorowanie woli obywateli nie jest najlepszym dowodem, że ci ludzie mają antydemokratyczne przekonania? Sam jako reprezentant eurosceptycznej Brytyjskiej Partii Niepodległości wielokrotnie spotykałem się z agresją ze strony euroentuzjastów. Podczas referendum w Irlandii jedna z moich asystentek została pobita w gmachu Parlamentu Europejskiego! Za co? Bo trzymała plakat z napisem „Nie” dla traktatu.”…

Przeglądając prasę na temat eurochamstwa na Hradczanach, widać było ton demokracji i niezgody z europejskim dyktatem.

„Klaus był pouczany i traktowany z góry, tak jakby spotkanie odbywało się w jednej z praskich knajp, a nie na Hradczanach. Gdybyż tylko chodziło o samego Daniela Cohn-Bendita, znanego z bezgranicznego prostactwa; niestety, Klaus przyjmował oficjalną delegację Parlamentu Europejskiego – pisał Marek Magierowski w Rzeczpospolitej 10 grudnia 2008 roku – Nie chodzi zatem o brak kindersztuby Cohn-Bendita, lecz o mozolnie i skrupulatnie realizowaną strategię „zacieśniania” procesu demokratycznego. Eurokonstytucja została odrzucona w referendum przez Francuzów i Holendrów, zatem jej poprawioną wersję poddano pod głosowanie jedynie w parlamentach. Irlandczycy nie chcą traktatu lizbońskiego? To będą głosować raz jeszcze. A może i trzeci raz, aż do skutku. Czesi się ociągają? No to się nakrzyczy na Klausa. Nic to nie kosztuje, bo opinia publiczna na Zachodzie i tak jest już od lat urabiana przez media, które na skinięcie palcem są gotowe zrobić z Vaclava Klausa wariata, z Declana Ganleya agenta CIA, a z Lecha Kaczyńskiego faszystę.” Trafniej bym tego nie ujął.

Podobny wydźwięk wolności widziało się przy wielu innych okazjach. Niestety zawsze szybko gaśnie, a inteligencja niezgadzająca się z europejskim ekstremizmem jest przyćmiona przez telewizyjną cenzurę i następców ‘człowieka radzieckiego’ – szare masy idiotów, którzy nie wiedzą nic o UE a gorąco jej przyklaskują – bo to wszystko przecież tak pięknie wygląda w telewizji…

Eurokonstytucja – gwałt na demokracji.
„Oto jest nasz największy problem. Dla rządów wolnych narodów wybieranych przez naród, które gdy robią coś nie podobającego się ludziom, są odrzucane. Trudno reedukować ludzi, którzy byli wychowywani w nacjonalizmie, do idei porzucenia części suwerenności ciału ponadnarodowemu.”
Książę Bernard, współtwórca Grupy Bilderberg i czołowa postać Afery Lockheeda. Przed II wojną światową był członkiem holenderskiej partii nazistowskiej Sturmabteilung i kawalerii SS – Reiter-SS. Głównym twórcą Grupy Bilderberg był Polak Józef Retinger, który przed Królewskim Instytutem Spraw Międzynarodowych wzywał do unii państw Europy celem „porzucenia części ich niepodległości”.

Przejęcie kontroli nad narodami Europy jest projektem czasochłonnym i wymaga powolnych kroków. Jednym z najważniejszych kroków jest wprowadzenie Eurokonstytucji, znanej obecnie jako traktat lizboński.
Na początku próbowano przepchnąć Eurokonstytucję, czyli ‘Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy’. Traktat ten znacznie ograniczał kompetencję poszczególnych państw i przybliżał ustanowienie zjednoczonego państwa europejskiego, czyli milowego kroku na drodze do nowego porządku świata. Dzięki niemu niewybieralni urzędnicy UE mieliby większą władzę niż wybieralne władze poszczególnych państw.
Eurokonstytucja miażdżyła wolność i niezależność, dlatego też było pewne, iż ludzie w referendach powiedzieliby jej NIE. A wystarczyło, by w chodź jednym państwie zagłosowano przeciw, by wstrzymać jej ratyfikację. Dlatego też – po pierwsze – po pierwszym NIE zgodnie z demokracją i prawem miano powstrzymać dalszą ratyfikację; po drugie – unijne elity starały się ograniczyć liczbę referendów. Ostatecznie w kilkunastu państwach zignorowano głos narodu i miażdżąc demokrację Eurokonstytucję przepchnięto przez parlament. Tylko w czterech państwach musiano przeprowadzić referendum. W dwóch z nich, w Hiszpanii i Luksemburgu, Eurokonstytucja przeszła. W dwóch kolejnych – Holandii i Francji – NIE. Na cztery państwa, w których przeprowadzono referendum, połowa – w tym te z największą liczbą ludności spośród tych czterech – było na NIE. W kolejnym wielkim ludnościowo państwie – Wielkiej Brytanii – również miano przeprowadzić referendum, lecz w obliczu sondaży jasno mówiących, iż będzie trzecie NIE, Blair odebrał głos swojemu narodowi i przepchnął Eurokonstytucję przez parlament. Również za wszelką cenę musieli uniknąć głosowania w Niemczech. Gdy później, w sierpniu 2006 roku niemiecka gazeta BILD i telewizja RTL przeprowadziły sondaż w sprawie eurokonstytucji, spośród 390,694 ankietowanych aż… 96,9% było na NIE!
Po 29 maja 2005 roku, kiedy padło pierwsze NIE, Eurokonstytucja zmarła. Zgodnie z prawem i demokracją powinna zostać wyrzucona do kosza, lecz Unia Europejska gwałci prawo i demokracje, a przywódcy UE powiedzieli, że będą kontynuować ratyfikację. Tak oto w ‘nowoczesnej Europie XXI wieku’ postanowiono ratyfikować coś martwego…

W przepychaniu martwej Eurokonstytucji przewodziła niemiecka kanclerz Angela Merkel. Tak o to komentował jej działania brytyjski europarlamentarzysta Nigel Farage:
„Jesteśmy właśnie świadkami początku nieuczciwej i otwarcie niebezpiecznej prezydencji Niemiec i ożywienia Eurokonstytucji, ale robienie tego w ten sposób, by uniknąć referendów w kluczowych Państwach Członkowskich, jest nie tylko obelgą dla Francuzów i Holendrów, to klasyczny przykład nowego fenomenu, który obserwuje dzisiaj od rana, EURONACJONALIZMU [de facto droga do Nowego Światowego Porządku na kontynencie europejskim], gdzie nie jesteście zdolni przyjąć NIE za odpowiedź. Być może tli się światełko w tunelu w dzisiejszym porannym przemówieniu Pani Merkel. Ponieważ mówiła Pani przez długi czas o wolności. Zgadzam się z Panią, to ważne. Dlatego pytam: Czy pozwoli Pani Europejczykom na wolność decydowania o swojej przyszłości w niezależnych i uczciwych referendach, zamiast narzucać im Konstytucję za ich plecami? Jeśli Pani tego nie zrobi, dalej będzie ignorować Europejczyków, wychowacie i stworzycie bardzo nietolerancyjne, ekstremistyczne i rasistowskie społeczeństwo, któremu jak sama Pani twierdzi, się przeciwstawia. Na litość boską, pozwólcie ludziom przemówić!”

Ostatecznie ratyfikacja Eurokonstytucji się nie powiodła. Eurobiurokracja postanowiła przepchnąć ją inaczej. Wprowadziła do niej drobne zmiany i zmieniła nazwę na traktat lizboński. Z traktatu śmiał się duński europarlamentarzysta Jens-Peter Bonde:
„W nowym tekście jest o 8,500 słów więcej niż w starym, ale ponieważ otrzymali instrukcje od Sarkozy’ego, aby zrobić traktat mniejszy, polecono Radzie Europejskiej zmienić czcionkę na mniejszą, aby zmniejszyć odstęp między wierszami i teraz mogli mieć więcej słów i równocześnie 62 strony mniej. I w ten to sposób robi się mniejszy traktat.”

Teraz ten nowy (stary) akt trzeba było ponownie ratyfikować. Euroreżim pamiętał dalej referendalne NIE, dlatego teraz postanowiono za wszelką cenę nie dopuścić do referendów. Był to gwałt na demokracji, ponieważ wedle Financial Times aż 70% obywateli samej starej unii chciało referendum, a w Wielkiej Brytanii referendum chciało aż 82% obywateli.

Niestety demokrację brutalnie zgwałcono, a z 27 państw Unii Europejskiej, tylko w jednym przeprowadzono referendum – w Irlandii. (Dla porównania Quebekczycy mieli referendum w sprawie niepodległości w 1995 roku, a Sudan Południowy będzie miał w 2011 roku. Szkoda, że nasz kontynent ma tak słabą demokrację). I w tym jednym jedynym irlandzkim referendum, naród powiedział NIE! Irlandzkie referendum z 12 czerwca 2008 roku było dniem śmierci traktatu lizbońskiego. Dlatego też, logiczne, iż nie ratyfikował go prezydent Czech Vaclav Klaus – bo jak można wdrożyć coś martwego, niezgodnego z obowiązującym prawem i podstawowymi zasadami demokracji? Podobnież postąpił nasz prezydent, Lech Kaczyński. Niestety w innych państwach ratyfikacja tego bezprawnego aktu trwa.
Zaraz przed referendum szef Komisji Europejskiej Jose Barroso zagroził i zastraszył Irlandczyków, że „zapłacą” w razie zagłosowania przeciw traktatowi! Mimo to Irlandia odważnie powiedziała NIE. I co z tym zrobiono? Postanowiono przeprowadzić kolejne referendum!
Prezydent Francji Nicolas Sarkozy powiedział, że Irlandczycy „będą musieli znowu głosować”! Wyobraź sobie, że urzędujący prezydent przegrywa wybory i zamiast odchodzić z urzędu, rozpisuje kolejne wybory, by tym razem wygrać. To nie jest demokracja. To dyktatura w najczystszej postaci…
Inni byli jeszcze gorsi. Hans-Gert Pöttering powiedział wprost:
„Proces ratyfikacyjny musi być kontynuowany. Naszym [CZYIM!?] celem jest wejście w życie traktatu lizbońskiego jeszcze przed wyborami w przyszłym roku. Za waszą zgodą…” Za czyją? Cóż, 500,000,000 Europejczyków nikt o pozwolenie nie pytał…

„Gdy naród Irlandii odrzucił traktat lizboński rok temu, początkowe reakcje zmieniały się z szoku przez horror w osłupienie, gniew i utrapienie. Z drugiej strony, myślę, że wszyscy politycy Europy wiedzieli dobrze, że gdyby podobne pytanie postawić ich elektoratowi referendum, 95% państw również miałoby NIE.”
– mówił irlandzki komisarz unijny, Charlie Charlie McCreevy.
Niemiecki socjalista Jo Leinen nazwał słowa McGreevy’ego gafą dodając, że McCreevy jest sfrustrowany…

Nigel Farage brytyjski parlamentarzysta z jedynej opozycyjnej partii, Niepodległość i Demokracja:
„Grupa Niepodległość i Demokracja starała się być pomocną, pozytywną i konstruktywną opozycją podczas kadencji tego Parlamentu. Tak, ponieważ dostarczyliśmy głosu opozycji. A opozycja jest esencją demokracji. Jest niezbędna. Lecz niestety, jak zauważył prezydent Vaclav Klaus, podczas swojej wizyty tutaj, wy w rzeczywistości nie myślicie, że mogłaby istnieć jakakolwiek alternatywa. (…)
Takim charakterystycznym momentem w tej izbie, było dla mnie powiedzenie przez Francuzów NIE, mieliśmy NIE Holendrów, a potem mieliśmy NIE Irlandczyków. A ten Parlament rozmyślnie kontynuował ignorowanie woli ludzi. Czy nie jesteście w stanie tego pojąć?! NIE znaczy NIE! I jest doprawdy niesamowite, że 499 europosłów zagłosowało za zignorowaniem irlandzkiego NIE i kontynuował wprowadzanie traktatu. Jakiego rodzaju parlament tak robi? Jeśli wierzycie w demokrację, nie rozjechalibyście jak buldożer tych trzech wyników referendów. Co gorsze, tak bardzo boicie się opinii publicznej – wiecie, że tracicie argumenty – że pogrążacie się w wyzwiskach. Pan Watson mówił, że zachowuje się jak angielski chuligan piłkarski, podczas gdy delikatnie zwróciłem uwagę, że komisarz Barrot jest oskarżony o defraudację. Gary Titley powiedział, że jestem paranoicznym reakcjonistą żyjącym na marginesie społeczeństwa. Cóż, być może ma rację, nie wiem. Natomiast Danny Cohn-Bendit, wielki orędownik wolności słowa, powiedział, że oponenci traktatu są umysłowo chorzy. I Martin Schulz… przywódca socjalistów po jednym z NIE powiedział, że nie możemy ulegać populizmowi, a głosowanie na NIE otwiera drzwi do ‘faszyzmu’. Mam nadzieję, że w ciągu przyszłych czterech tygodni kampanii, wyborcy w Europie ujrzą – prawdziwą twarz tego projektu.”

Mike Nattras, brytyjski parlamentarzysta z jedynej opozycyjnej partii, Niepodległość i Demokracja:
„Panie Przewodniczący, od lat 70’ brytyjscy politycy przysięgali nam, że UE nie polega na władzy politycznej lub utracie suwerenności, a teraz unijni przywódcy twierdzą, że mamy wspólną suwerenność i mamy europejskie imperium, które tworzy 75% naszego prawa [rzeczywiście trzy czwarte prawa Zjednoczonego Królestwa to prawo ustanowione nie przez Brytyjczyków, ale przez europejskich urzędników – W. M.]. Traktat przekreśla naszą możliwość rządzenia samym sobą. Sondaż BBC pokazuje, że 84% Brytyjczyków nie chce oddawać więcej władzy. Brytyjczycy niczym pieczarki zostali pozostawieni w ciemności i nawożeni obornikiem. Konserwatyści, poprzez frakcję EPP wsparli finansowo kampanię dla ‘tak’ w irlandzkim referendum, a teraz oszukańczo obiecują pozwolenie na referendum, ale tylko wtedy, gdy Irlandia ponownie powie ‘NIE’. Panie Przewodniczący, odwróceni plecami od Brytyjczyków i bez ich upoważnienia, partie z Westminister zaprzedały swój kraj, podczas gdy sondaże pokazują, że 55% chce opuszczenia UE. Nigdy jeszcze w dziedzinie polityki, tak wielu nie zostało tak oszukanych przez tak niewielu!”

Po NIE wiceszef Komisji Europejskiej Margot Wallstron obraziła partię Niepodległość i Demokracja nazywając ją ‘koszulkową partią’, (członkowie mieli koszulki z napisem ‘Uszanuj NIE’), po czym dodała: „To zrozumienie, dlaczego głosowali NIE.” Pani Wallstron miała gdzieś, że padło NIE. Podobnie myślała reszta eurozdrajców. Zamiast powstrzymać ratyfikację – czego poza demokracją i zwykłą uczciwością wymagało prawo – zalali media durnowatym zastanawianiem się, dlaczego Irlandczycy powiedzieli NIE… Wyobraź sobie, że premier przegrywa wybory, a potem oznajmia, że on i jego partia będą rządzili przez kolejne 4 lata, po czym dodaje spokojnym głosem: ‘Chciałbym poznać, dlaczego zagłosowaliście na opozycję?’. Czy po ludzki nie trafiłby was szlag?!

Trafiłby. Mnie trafił jeszcze raz, po przejęciu władzy w europarlamencie przez Jerzego Buzka. Jerzy Buzek:
„No tak, ja uważam że ten traktat powinien jak najszybciej wejść w życie. Ale ten traktat to nie jest ustalenie, czy to nie jest narzędzie dla samego narzędzia, bo mieszkańcom naszego kontynentu, to właściwie jest wszystko jedno, czy będzie traktat, czy nie będzie traktatu. Oni mają prawo nie rozumieć, jakie to ma znaczenie dla naszego sprawnego działania. To my wiemy, że bez takiego narzędzia będzie nam trudno spełnić to, czego oczekują Europejczycy [którzy?].”

Wśród tych oczekiwań wymienił walkę z kryzysem. Skupmy się jeszcze na samych słowach byłego premiera. Uważa on, że Europejczykom jest wszystko jedno… Nie wiem czy nazwać to paranoją, czy głupotą, czy obrażaniem całej Europy, ale po niedopuszczeniu do ponad dwudziestu referendów, szczególnie tam, gdzie sondaże mówiły same za siebie, mówienie, że Europejczykom jest wszystko jedno, jest zwyczajnym brakiem kultury i szacunku.
My mamy do cholery prawo nie rozumieć? Jak mam zrozumieć, skoro Unia zakazuje wypuszczenie skonsolidowanej wersji traktatów?! Jak mamy zrozumieć, gdy Europejczycy nie dostali tego traktatu na papierze?!
Najgorszym obrzydlistwem było wspomnienie o kryzysie. Gdy w 2006 roku przemysł, szlachta i pionki Europy i Ameryki zjechały się w ramach Grupy Bilderberg, z ich spotkania dotarły przecieki o zbliżającej się gwałtownej podwyżce oraz kryzysie finansowym. Wtedy wydawało się to nie realne. Gdy cena ropy doszła do blisko 150 dolarów za baryłkę, przecieki z Bilderbergów o jej gwałtownym spadku również wydawały się nierealne. Jednakże, gdy mamy za sobą cenę 150 USD za baryłkę, jej gwałtowny spadek i kryzys finansowy, twierdzenie jakoby traktat lizboński miał uratować Europę przed kryzysem – na czele Europy stoją głównie Bilderbergowie, w tym Gordon Brown, który jest ‘motorem walki’ z ‘kryzysem’, a pod którego rządami Wielka Brytania (10 lat był ministrem finansów, po czym został premierem) najgorzej radzi sobie z kryzysem – jest szczytem obrzydliwości.
A co do traktatu a kryzysu, ma się to jak piernik do wiatraka. Zacytujmy europosła Mirosława Piotrowskiego:
„Wszystko wskazuje na to, że cele Strategii Lizbońskiej, nakreślone na 10 lat, zakończą się fiaskiem. Ani ta strategia, ani stale przywoływany Traktat Lizboński nie stanowią realnej odpowiedzi na globalny kryzys gospodarczy. W trakcie najbliższego szczytu Rady, Premier Irlandii ma poinformować o podjętych krokach celem aplikacji Traktatu Lizbońskiego. Wzorem Francuzów i Holendrów Irlandia w referendum odrzuciła zmodyfikowaną wersję euro-konstytucji. Nie zdołano przekonać obywateli tego kraju do zrzeczenia się części suwerenności na rzecz zbiurokratyzowanej struktury pod nazwą Unia Europejska. Obecnie zamiast poczekać na orzeczenie niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego, który może ostatecznie pogrzebać Traktat, próbuje się przekonywać Irlandczyków obietnicami przywilejów, których w przedłożonym dokumencie nie ma. W obliczu ogromnego ekonomicznego kryzysu, apeluję o przerwanie bezprzedmiotowych wewnątrzunijnych sporów i podjęcie konkretnych działań w oparciu o istniejące traktaty w duchu solidarności.”

A jak z polską ratyfikacją? Pod koniec marca na stronie Platformy Obywatelskiej odbywał się sondaż z pytaniem „Czy posłowie powinni ratyfikować Traktat Lizboński?”.

http://suwerennosc.blogspot.com/2008/03/czy-posowie-powinni-ratyfikowa-traktat.html.

Jak widać, w pewnym momencie 7004 osoby były na NIE, 1164 na TAK, a referendum chciały 492 osoby.
Sondaż zaczął się 22 marca 2008 roku, a zakończył się 24 marca. Jak widać z powyższych zrzutów z filmów na temat tego sondażu, szybko powiększała się znaczna przewaga głosujących na NIE w porównaniu do entuzjastów traktatu.

Nie można było tego tak zostawić. Naród przeciw??!! Jak zauważył trafnie jeden z autorów jednego z filmów, ‘nieważne ludki, jak głosujecie, tylko kto głosy liczy.’
I sondaż sfałszowano:

Porównanie 22 i 24 marca. http://www.youtube.com/watch?v=gPDzNWUh1UI&feature=related.

24 marca w godzinach między 10:00 a 16:00 po prostu dodano 4500 głosów za traktatem i… usunięto 8000 głosów na NIE. Jednym słowem, sondaż sfałszowano. A myślałeś, że dlaczego mówi się o wprowadzeniu wyborów przez Internet?

Protest w sprawie referendum.
12 grudnia 2007 roku około 80 europarlamentarzystów protestowało w siedzibie europarlamentu żądając rozpisania referendum w sprawie traktatu.
Nigel Farage 30 stycznia 2008 roku:
‘Mówił pan o wydarzeniach, jakie miały miejsce w grudniu w Strasburgu. Od tego czasu zgodnie z art. 147 naszego szacownego Regulaminu, wezwał pan do siebie 13 deputowanych tego parlamentu w celu podjęcia działań dyscyplinarnych. Wydaje mi się, że decyzja ta została podjęta dosyć arbitralnie. Wątpię, czyn należąca do naszej grupy posłanka Sinnot, którą pan wezwał, kiedykolwiek w życiu na kogoś krzyknęła. Kolejny poseł, któremu kazał się pan stawić w gabinecie dyrektora, poseł z Austrii, przebywał tego dnie w Frankfurcie. Musiał mieć zatem bardzo donośny głos, nieprawdaż? Pytam, dlaczego tylko trzynastu? W tych tak zwanych zakłóceniach brało nas udział około 80.’

Jens-Peter Bonde 12 grudnia 2007 roku, jeszcze przed manifestacją:
„Jutro o godzinie 11:30 premierzy podpiszą ostateczną wersję traktatu, którego żaden z nich nie przeczytał. Podpisują oni zestaw poprawek, których nawet nie potrafią zrozumieć. Wczoraj rząd Danii odmówił przeprowadzenia referendum sprawie traktatu, którego nie przeczytał. Naruszył on duńską konstytucję…
(…) Wszystkie negocjacje prowadzone przez konferencję międzynarodową i grupę prawników lingwistów były trzymane w absolutnej tajemnicy przed wieloma członkami tego parlamentu. Najpierw niweczą oni dwa referenda odrzucające konstytucję. Następnie negocjują potajemnie i utrzymują treść pod nową nazwą.
(…) Traktat lizboński rozwiąże obecną unię, ustanowi nowe państwo ze wspólnym obywatelstwem, osobowością prawną i wszystkimi narzędziami państw narodowych. Większość przepisów zostanie przyjęta przez urzędników państwowych w tajemnicy. Deficyt demokracji powiększy się. Moja grupa proponuje, aby podpisanie zostało odroczone do czasu przeczytania ostatecznego tekstu.”

Wniosek został odrzucony. Protestujący chcieli tylko referendum, czyli zabrania decydującego głosu przez wszystkich Europejczyków. Jens-Peter Bonde mówił głównie o tym, by premierzy państw przeczytali coś, pod czym mają się podpisać.
Mimo to gwałciciele demokracji ich potępili. Lewak Schultz przyrównał protestujących do nazistów, choć to sam Schultz – podobnie jak naziści – odebrał głos ludowi. Brytyjczyk Watson spokojnym głosem, jak najgorszy dyktator z najobrzydliwszych koszmarów, zażądał usunięcia posłów, którzy protestowali, z europarlamentu. Danny Cohn-Bendit, który kolejny raz musiał być pijany, nazwał protestujących wariatami…

Po tych obrzydliwych słowach pełnych nienawiści i pogardy wobec blisko 500,000,000 Europejczyków, którym odebrano głos, głos zabrał wyważony Jens-Peter Bonde:
„Wziąłem udział w pokojowej manifestacji przeciw uroczystości mającej uczcić kartę praw podstawowych, która stanowi część konstytucji. Tymczasem nie mogę nawet otrzymać skonsolidowanego tekstu i poznać jej roli i znaczenia. Pani również nie może go otrzymać. To, co zamierza jutro pani podpisać, to traktat, którego nikt z państwa nie przeczytał, dlatego, że przeczytanie go jest po prostu niemożliwe. Zabiera pani nasz czas do głosowania aby świętować zwycięstwo nad demokracją. Dlatego też nie będę atakować moich kolegów, ale muszę powiedzieć posłowi Schulzowi, że nie wziąłem udziału w przestępstwie. W pełni to rozumiem, ale w Danii mamy inne tradycje, a wiec byłem tutaj w mojej koszulce wzywając do przeprowadzenia referendum i myślę, że wszyscy powinni wzywać do zorganizowania referendum. To jest demokratyczna norma, której państwo bronią.”

Następnie Hans-Gert Pottering uzyskał od Komisji Spraw Konstytucyjnych zapewnienie o jego arbitralnej władzy w europarlamencie. Komisja uznała go za dyktatora europarlamentu a skorumpowana większość izby udzieliła mu tej władzy. De facto po raz kolejny zgwałcono demokrację i prawo.

Nigel Farage:
„Zabieram głos zgodnie z art. 140 ust. 4, aby zauważyć, że przedmiotowy wniosek, nad którym mamy głosować, daje przewodniczącemu tej izby tak arbitralne i dyktatorskie uprawnienia, których nikt, kto wierzy w demokrację, nie mógłby się nawet spodziewać. Ponadto wymaganie od nas głosowania w sytuacji, gdy grupy polityczne tego parlamentu nie miały nawet czasu tego przedyskutować, z pewnością nie jest słuszne. A zatem zwracam się o odroczenie przedmiotowego głosowania na następne posiedzenie w Strasburgu, aby ludzie mieli szanse na zapoznanie się z ogromnymi skutkami tego głosowania, jeśli wniosek zostanie przyjęty.”

Daniel Hannan:
„Czy powodem, dla którego działał pan w tak arbitralnym stylu odrzucając praworządność, jest to, że chce pan nas obdarzyć namiastką pogardy, jaką czuje pan do wyborców, którzy nadal głosują na NIE w sprawie traktatu lizbońskiego, kiedy tylko mają ku temu możliwość? Jeśli się mylę, proszę mi to udowodnić i doprowadzić do referendów, które kiedyś pan popierał, kiedy sądził, że może je wygrać. Oddajcie decyzje w sprawie traktatu lizbońskiego obywatelom.
Bezwzględna większość to nie to samo, co przestrzeganie prawa. Przyjmuję do wiadomości, że mniejsza część tej izby jest za referendum, oraz że mniejszość jest przeciwna ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Jednak parlament musi przestrzegać własnego regulaminu! A odrzucanie przepisów, zgodnie z którymi działamy przez aklamację, jest w rzeczy samej aktem arbitralnej i despotycznej władzy. Jedynie przez szacunek do przewodniczącego oraz moją sympatię do pana, powstrzymuje mnie od przyrównania tego do przejęcia całej władzy przez Hitlera w 1933 roku, które również zostało przegłosowane większością parlamentarną. Zwracam się do parlamentu o wstrzymanie od głosowania, dopóki…” (i przerwano mu…).

Nigel Farage:
„Jestem zaskoczony zwołaniem tej debaty, ponieważ minister nie raczył powiedzieć nam o istocie negocjacji. Oczywiście, niema więc żadnej debaty. Nie ma debat w parlamentach narodowych. Opinia publiczna nie jest informowana. Nie ma żadnych debat. Dlaczego? Ponieważ ten cały traktat jest tworzony w tajemnicy. Dlatego, że nie chcecie zaangażować w to obywateli Europy. Obawiacie się, że im więcej się dowiedzą o waszych wspaniałych planach, tym bardziej będą chcieli zagłosować przeciw. Najgorsza jest wasza jawna nieszczerość w całym tym procesie, który jest kontynuowany. Angela Merkel pisze w swoim liście na temat propozycji użycia innej terminologii bez zmieniania prawnej istoty. Jest to coś w rodzaju książki ‘po drugiej stronie lustra’. To wykręcanie językowe. To zamierzona próba powstrzymania wolnych i uczciwych referendów w krajach europejskich. Waszym planem jest działanie jak buldożer: zmieść na bok wyniki referendów we Francji i Holandii, by osiągnąć wasze cele polityczne bez zabierania ze sobą ludzi. Cóż, nie mam wątpliwości że uważacie, iż wam się uda to osiągnąć. Jeśli jednak jesteście dumni z europejskiego projektu, jeśli jesteście prawdziwymi demokratami, powinniście dołączyć do mnie nawołującego, by ludzie sami zadecydowali o własnej przyszłości. Nie narzucajcie im tego!”

O tekście traktatu.
„Traktaty mogą być ważniejsze niż konstytucja, mogą one odebrać władzę Kongresowi i przekazać ją prezydentowi. Mogą one również odebrać władzę poszczególnym stanom i przekazać ją rządowi federalnemu lub jakiemuś rządowi ponadpaństwowemu. Mogą one przekreślić prawa dane obywatelom przez konstytucję”.
John Foster Dulles… 12 kwietnia 1952 roku. Dulles, jeden z ojców-założycieli Rady Stosunków Zagranicznych, pełnił funkcję szefa CIA w czasie opisanej przez Ryszarda Kapuścińskiego w ‘Szachinszach’ Operacji Ajax, czyli obalenia premiera Iranu Mossadeka za nacjonalizację przez niego przemysłu naftowego.

Traktat zawiera dokładnie to, co Eurokonstytucja. Alexander Stubb, fiński europarlamentarzysta z EPP-ED przyznał, że traktat to 99% dawnej eurokonstytucji. Europarlamentarzysta z VERTS/ALE Johannes Voggenhuber przyznał na temat traktatu: „Cała konstytucja jest tutaj. Nic nie zaginęło”; a jego kolega partyjny Gérard Onesta mówił: “Niesamowite, jak wsunęli to pod dywan!”. Watro zauważyć tutaj, że w czasie przepychania eurokonstytucji niemiecki minister Hans Martin Bury mówił, że
“Eurokonstytucja to certyfikat narodzin Stanów Zjednoczonych Europy”.

Lewa traktaty, prawa eurokonstytucja. Są praktycznie identyczne… Open Europe.

Traktat został napisany niezrozumiałym, trudnym, stricte prawnym językiem, a czytając go ma się wrażenie, że miejscami zwyczajnie owija w bawełnę. Jest szokująco odmienny od np. Konstytucji USA czy polskiej Konstytucji, które jak na Konstytucję przystało, napisane są jasnym językiem. Chodzi w tym wszystkim o to, żeby czytelnik jej po prostu nie zrozumiał. Wielu ludzi zdziwi się, gdy po jej wprowadzeniu urzędnicy puszczą wodze interpretacji i będą wprowadzali euroreżim.
Valéry Giscard d’Estaing, prezydent Francji w latach 1974-1981 i euro parlamentarzysta w latach 1989 – 1993 i od 1997 do teraz, powiedział wedle Rzeczpospolitej w 2007 roku:
„wcześniejsze propozycje będą zawarte w nowym tekście, ale będą w jakiś sposób zamaskowane i zatajone”.
Co więcej, były premier Włoch i współautor traktatu lizbońskiego Giuliano Amato przyznał otwarcie, że
„zdecydowano, że ten dokument ma być niezrozumiały. Bo jeśli będzie niezrozumiały, to ludzie pomyślą, że nie może być konstytucyjny – takie mniej więcej było rozumowanie. Gdyby był od razu jasny, to pomyśleliby, że może powinno być referendum.”
Najlepiej skomentował to jednak belgijski minister spraw zagranicznych Karel de Guht:
„Celem konstytucji była większa przejrzystość; celem tego traktatu jest nieprzejrzystość… Konstytucja miała być przejrzysta, podczas traktat ma być nieprzejrzysty. To sukces.”

Traktat zawiera zmiany wprowadzane do poprzednich traktatów, np. traktatu amsterdamskiego. Na pierwszy rzut oka wygląda to dość dziwnie, ale przed każdą zmianą napisane jest gdzie ona następuje.

Wytłumaczył to prezydent Czech Vaclav Klaus:
„1. Unia Europejska (teraz UE, wcześniej Wspólnota Europejska WE, dawniej Europejska Wspólnota Gospodarcza, EWG) definiowana jest na podstawie traktatów [umów] zawartych między państwami członkowskimi. Nazywane są one zazwyczaj od miejsc, gdzie zostały przyjęte. Pierwszym był Traktat Rzymski w 1957 roku. Ostatnim był Traktat z Nicei z 2001 roku.
2. Wszystkie traktaty – z wyjątkiem pierwszego – są rozwinięciem i zmianą traktatów wcześniejszych, jako osobne dokumenty nie mają sensu. Nie można ich właściwie zrozumieć, jeśli nie mamy obok traktatu je poprzedzającego. Każdy traktat oznacza tu drobne, w tym wypadku zasadnicze, posunięcie procesu integracji europejskiej w kierunku większej unifikacji i centralizacji, a co za tym idzie, osłabienia pozycji i kompetencji państw członkowskich.”

Przełomem miała być Eurokonstytucja, która miała zastępować poprzednie traktaty. NIE Francji i Holandii zablokowały jej wejście, dlatego całą jej treść w przekształcono w kolejny traktat, w kolejny zbiór poprawek do poprzednich traktatów.

Żeby było jaśniej jak to wygląda, oto kilka fragmentów traktatu lizbońskiego:
‘PREAMBUŁA
1) W preambule wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się motyw drugi w brzmieniu:
(…)
4) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
(…)
5) Uchyla się artykuł 3 i dodaje się artykuł 3a w brzmieniu:
(…)
9) W artykule 7 wprowadza się następujące zmiany:
(…)
12) Tytuł II i artykuł 8 zastępuje się nowym nagłówkiem i nowymi artykułami 8–8c w brzmieniu:
(…)
17) Dodaje się artykuł 9c w brzmieniu: (…)’

Choć traktat lizboński ma ok. 300 stron, jak widać jest on tylko zbiorem poprawek do poprzednich traktatów. Dlatego trzeba go liczyć razem z poprzednimi – a razem mają ok. 3000 stron!
Zważywszy, że traktat lizboński i poprzednie traktaty stanowią całość, należałoby je wydrukować razem, jako jedną całość. Jest to logiczne i zrozumiałe. Ba! Należałoby je skonsolidować! Wtedy znów miałyby ok. 300 stron. Niestety Unia wzbroniła się od tego, po czym zrobiła to… gdy ratyfikacja w Państwach Członkowskich była już w toku. Niektóre już ją ratyfikowały, a w pozostałych było już za późno na odwrót.
Dlaczego tak to rozegrano? Ponieważ gdyby komuś udało się zebrać to wcześniej w całość, gdyby ktoś przeczytałby te 3000 stron traktatu lizbońskiego i poprzednich, lub gdyby Unia wcześniej pozwoliła na konsolidację, to uzyskałby jasny obraz likwidacji niepodległości Państw Członkowskich! Dlatego Unia nie zezwoliła wcześniej drukować połączonych traktatów jako całości, aż do momentu ratyfikacji. Unia wiedziała, że nielicznym zechciałoby się wcześniej wykonać tak ciężką pracę i połączyć tych 3000 stron w spójną całość. A nawet gdyby ktoś to zrobił, to czy Europejczycy to przeczytają? 3000stron!? Ciężki, prawniczy język!? NIE!

Druga sprawa jest taka, że skonsolidowane traktaty maja treść w 99% taką samą, jak eurokonstytucja. Organizacja Open Europe dokonała porównania odrzuconej Eurokonstytucji i skonsolidowanych traktatów. Porównanie obydwu dokumentów paragraf po paragrafie znajduje się na stronie http://www.openeurope.org.uk/research/comparative.pdf. Okazuje się, że są one identyczne!

Warto zacytować tu duńskiego europarlamentarzystę Jensa-Petera Bonde:
„Powinniście wiedzieć, że to, co jest opublikowane do tej pory, a co jest podpisane przez Premierów, to jest tekst, którego oni NIGDY, PRZENIGDY NIE PRZECZYTALI! NIGDY!

Dlaczego? Ponieważ on nie nadaje się do przeczytania. To nie jest Traktat. To jest 300 stron poprawek z przypisami do 3,000 stron innych traktatów, tak, że wy jesteście w stanie przeczytać to wszystko tylko wtedy, jeśli weźmiecie każdą poprawkę po kolei i wyszukacie odpowiednie miejsce w którymś z istniejących traktatów i wstawicie je tam. My uczynimy to dla was, abyście mieli tekst tak czytelny, jak to tylko możliwe.

Oni zadecydowali w Radzie Europejskiej, że w żadnej instytucji w Unii Europejskiej nie jest dozwolone wydrukowanie skonsolidowanej wersji [Traktatu], która mogłaby być przeczytana, zanim zostanie przyjęta we wszystkich 27 państwach członkowskich. (śmiech słuchaczy) Taka jest decyzja.

W Parlamencie Europejskim przyjęliśmy jednogłośnie w Komisji ds. Konstytucyjnych, że domagamy się wydania czytelnego, wersji skonsolidowanej, która mogłaby być przeczytana jednym ciągiem. My takiej wersji nie dostaniemy, ponieważ wysokie władze zadecydowały, że nie dostaniemy.

Jest to instrukcja ze strony pewnych Premierów, którzy nie chcą, aby ten tekst był czytany. Jest rozkaz: PODPISZ! Przeczytasz potem.”

Istnieje jeszcze jeden ważny powód, o którym już wspomniałem. Interpretacja. Niejasność tego aktu doprowadza do tego, że może on być w przeróżny sposób interpretowany. Miejscami jego interpretacja doprowadza de facto do zniesienia niepodległości i wolności. Prawo unijne staje się silniejsze od narodowego, na co uwagę zwróciła sędzia Trybunału konstytucyjnego Krystyna Pawłowicz. Krytykujący ją kierownik Katedry Prawa Europejskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego prof. Stanisław Biernat otwarcie przyznał, że wedle unijnej Deklaracji 17 wyższość prawa unijnego nad polskim jest „nie ulegającą wątpliwości”.
Deklaracja 17 jest dodatkiem do Eurokonstytucji, ustanawiającym pierwszeństwo traktatu. Oznacza to, że na terenie każdego pastwa traktat ma większą władzę niż lokalna konstytucja. Jest to podstawowy krok do zniesienia wolności w danym państwie.
Prawo europejskie jest silniejsze od krajowego z mocy orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu. Służba Prawna Rady Europejskiej dołączyła do Deklaracji 17 opinię, które de facto stała się częścią traktatu. Mówi ona, że
„zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Traktaty i prawo przyjęte przez Unię na podstawie Traktatów ma pierwszeństwo przed prawem Państw Członkowskich, na warunkach ustalonych przez to orzecznictwo”.
W przeciwieństwie do Eurokonstytucji, w traktacie pierwszeństwo prawa europejskiego nad krajowym zostało ukryte. Artykuł 1 punkt 6.Eurokonstytucji mówi:
„Konstytucji i prawu przyjętemu przez instytucje Unii w kompetencjach wykonawczych przyznaje się pierwszeństwo ponad prawem Państw Członkowskich.”

Co wprowadza traktat lizboński?
„Nam również, tak samo jak Słowakom, Polakom, Węgrom czy Estończykom, grozi, że staniemy się biedną prowincją europejskiego superpaństwa.(…) Mam już dość integracji.”
Václav Klaus

„Musimy odejść od ciągle sugerowanej nam idei utworzenia państwa Europa.”
Václav Klaus

Traktat to wiele świństw. Oto niektóre z nich:
„Traktat Lizboński na szeroką skalę przenosi kompetencje z poszczególnych krajów członkowskich do „Brukseli”, czyli na organy UE. Chodzi też o bardzo wrażliwe obszary polityki społecznej, energetyki, podatków pośrednich, sprawiedliwości, bezpieczeństwa, spraw wojskowych, polityki zagranicznej itd. (Powstanie np. europejska policja, która będzie mogła interweniować na terytorium wszystkich państw członkowskich).” (Vaclav Klaus, Mlada Franta Dnes, 27 grudnia 2008 roku).
„Traktat ustanawia prawo jak gdyby chodziło o państwo typu federalnego (jednakże nie obejmujące gwarancji typowych dla konstytucji państw federalnych – nie ma tam nawet tego, co było w Konstytucji federalnej Czechosłowacji do 31 grudnia 1992). Wprowadza kategorię wyłącznych kompetencji Unii, które są nadrzędne względem kompetencji państw członkowskich. Jeśli dotychczas zasadniczą cechą był „podział kompetencji” lub podział suwerenności, to zamiast niego powstaje suwerenność „europejska”.” (Vaclav Klaus).
„Ponadto, wprowadza się tzw. uprawnienie Unii do wsparcia, które pozwala UE na interwencję w takich dziedzinach, jak ochrona i poprawa zdrowia ludzkiego, przemysł, kultura, turystyka, edukacja, szkolnictwo wyższe, młodzież, sport, obrona cywilna … „. UE będzie posiadała moc interweniowania w państwach członkowskich w zasadzie we wszystkich sprawach. Jest to wzmocnione także z tego powodu, że Traktat Lizboński bynajmniej nie wspomina o jakichkolwiek „wyłącznych kompetencjach” państw członkowskich, a zatem o wykazie obszarów, w których UE w żadnym wypadku nie śmiałaby interweniować.” (Vaclav Klaus).
„Traktat w ponad pięćdziesięciu obszarach wprowadza głosowanie większościowe, choć dotychczas konieczne było w tych kwestiach podjęcie decyzji w sposób jednomyślny. Państwa członkowskie w taki sposób utracą jeden z atrybutów swej suwerenności (możliwość zablokowania inicjatywy, której nie popierają).” (Vaclav Klaus). Jaśniej mówiąc, w wielu sferach Państwa Członkowskie całkowicie tracą niepodległość.
Artykuł 188r Klauzuli Solidarności z traktatu daje Unii możliwość interwencji w Państwie Członkowskim pod pretekstem ataku terrorystycznego lub zapobieżenia atakom terrorystycznym.
Traktat będzie mógł być zmieniony bez referendum.
„Parlament Republiki Czeskiej [jak i inne parlamenty, w tym polski – W.M.] o wszystkich tych sprawach ma obecnie prawo zadecydować. Od momentu obowiązywania Traktatu Lizbońskiego, ta możliwość przestanie istnieć.” (Vaclav Klaus).
„ Tzw. klauzula przejściowa pozwala, aby sama Rada Europejska (27 szefów państw lub rządów) podjęła decyzję o możliwości decydowania większością głosów, chociaż chodzi o obszary, w których powinno się podejmować decyzję jednomyślnie.” (Vaclav Klaus).
Zwiększenie głosu europejskich potęg kosztem mniejszych państw. Na przykład waga głosu Irlandii jeżeli obecnie wynosi 2%, spadnie do 0,8%. Podobnie z Czechami, o czym pisał Vaclav Klaus: „Waga głosu niemieckiego zwiększy się prawie dwukrotnie, natomiast waga naszego głosu przeciwnie, dwukrotnie się zmniejszy.”
Zmniejszy się liczba komisarzy, co oznacza że jedna trzecia państw nie będzie miała takiego stanowiska.
Deklaracja 17 i orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ustanawiają traktaty i prawo europejskie silniejszym od praw narodowych (w tym polskiego) i konstytucji (w tym polskiej), co z pewnego punktu widzenia znosi niepodległość Państw Członkowskich w jednym z trzech aspektów trójpodziału władzy – w aspekcie władzy sądowniczej.
Powołanie prezydenta Europy.
Traktat ustanawia osobowość prawną UE, „co jest bliskie powstaniu nowego państwa”, jak zauważa Klaus. Jest to podstawowy krok do utworzenia Stanów Zjednoczonych Europy, całkowitego zniesienia niepodległości Państw Członkowskich i wprowadzenia dyktatury.
Bruksela otrzyma ogromne kompetencje w dziedzinie współpracy zagranicznej, co jest krokiem milowym w jednoczeniu UE z Unią Północnoamerykańską.
„Traktat obejmuje bardzo szeroko pojętą Kartę Praw Podstawowych UE. Będzie ona miała podobną moc, jak sam Traktat Lizboński, a zatem jej roszczenia i pierwszeństwo będą stawiane przed konstytucjami poszczególnych krajów członkowskich, w tym naszego.” (Vaclav Klaus).
Zważywszy, że:
a. Istnieje szereg dziedzin, w których UE ma jedyny głos, i w których państwo narodowe nie ma głosu.
b. Istnieją dziedziny, w których UE ma prawo interwencji w Państwie Członkowskim.
c. Parlamenty narodowe tracą głos w wielu sprawach.
d. Traktat może byće. zmieniany bez referendum.
f. Państwa tracą prawo weta.
g. Państwo wobec którego toczy się, coś ważnego, może nie miećh. komisarza.
i. Istnieje tendencja do utworzenia armii europy.
j. Powstanie europejska policja.
k. Powstanie urząd prezydenta UE.
l. Ignorując NIE Irlandczyków i obwieszczając kolejne referendum przestano liczyćm. się z demokracją i głosem ludu.
n. Istnieją tendencję wydawania rozkazów władzom narodowym (atak na Klausa na Hradczanach)
o. Zgodnie z artykułem 3a punkt 3 [cytuję w rozdziale następnym] traktatu Państwa Członkowskie mają „udzielaćp. wsparcia” innym, czyli wymuszaćq. na nich posłuszne wykonywanie traktatu;…
r. …Państwa Członkowskie mają podjąćs. „wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe” do wywiązania się z traktatów lub rozkazów Unii;…
t. … Państwa Członkowskie „powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażaću. urzeczywistnieniu celów Unii”, czyli nie mogą robićv. niczego wbrew UE i jej celom.
w. Istnieje możliwośćx. prawna do interwencji zbrojnej przez UE w Państwie Członkowskim po ataku terrorystycznym.
y. Istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że prezydentem UE prędzej czy później zostanie Tony Blair, który przeprowadził zamachy z 7 lipca 2005 roku celem zwiększenia swojej władzy i nakierowania Wielkiej Brytanii na tor państwa policyjnego, stanu wojennego i dyktatury.
Traktat lizboński i obecna atmosfera oraz tendencje dają możliwość
ustanowienia europejskiego superpaństwa,
następnie zlikwidowania przywilejów i władzy państw narodowych,
zmniejszenia ich roli do województw,
wprowadzenia ogólnoeuropejskiej dyktatury,
być może wykorzystując do tego zamach terrorystyczny lub inny kryzys, finansowy, epidemię czy np. zamieszki.

Cytaty z Vaclava Klausa: Mlada Franta Dnes, 27 grudnia 2008 roku, Pol tłum. Krystyna Greń, http://www.fronda.pl, http://www.kapitalizm.republika.pl/klaus_instrukcja.html.

Fragmenty traktatu.

„Artykuł 3a
1. Zgodnie z artykułem 3b wszelkie kompetencje nieprzyznane Unii w Traktatach należą do Państw Członkowskich.
(…)

Przypomina to X Poprawkę Konstytucji USA:
‘Uprawnienia, których konstytucja nie powierzyła Stanom Zjednoczonym ani nie wyłączyła z właściwości poszczególnych stanów, przysługują nadal poszczególnym stanom bądź ludowi.’
Na swój sposób potwierdza to, iż Unia płynie w kierunku Stanów Zjednoczonych Europy.

3. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy Unia i Państwa Członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z Traktatów.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii.
Państwa Członkowskie ułatwiają wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii.

Oznacza to, że państwa członkowskie mają szanować Unię i udzielać wzajemnego wsparcia (czyli wymuszać na innych wprowadzanie unijnego prawa).
Drugie zdanie oznacz tyle, że za wszelka cenę trzeba wprowadzać decyzje i akty Unii, stosując do tego wszelkie środki ogólne lub szczególnie właściwe (czyli za wszelką cenę, każdy ma być równie posłuszny).
Zdanie trzecie mówi o tym, że nikt nie ma prawa powstrzymywać dążeń do ‘celów Unii’, czyli Unia w każdej sprawie jest pierwszorzędna, zawsze ma racje, zawsze wie lepiej, nie możemy sprzeciwiać się jej planom i musimy się jej słuchać, i grzecznie wypełniać jej drogę do Nowego Porządku Świata.

„TYTUŁ I
KATEGORIE I DZIEDZINY KOMPETENCJI UNII
Artykuł 2a
1. Jeżeli Traktaty przyznają Unii wyłączną kompetencję w określonej dziedzinie, jedynie Unia może stanowić prawo oraz przyjmować akty prawnie wiążące, natomiast Państwa Członkowskie mogą to czynić wyłącznie z upoważnienia Unii lub w celu wykonania aktów Unii.

Traktat Lizboński jest tylko krokiem ku europejskiej dyktaturze. Jest on przygotowaniem do przyjęcia kolejnych aktów, które w poszczególnych dziedzinach będą dawały całą władze unii, aż ostatecznie państwa członkowskie nie będą miały żadnej władzy i będą całkowicie zależne od decyzji UE. Artykuł ten jasno mówi, że w przypadku nowych aktów dających wyłączna kompetencję unii, tylko unia będzie „stanowić prawo oraz przyjmować akty prawnie wiążące”, a członkowie UE będą mogli to robić jedynie z jej łaskawego „upoważnienia”.

2. Jeżeli Traktaty przyznają Unii w określonej dziedzinie kompetencję dzieloną
z Państwami Członkowskimi, Unia i Państwa Członkowskie mogą stanowić prawo i przyjmować akty prawnie wiążące w tej dziedzinie. Państwa Członkowskie wykonują swoją kompetencję w zakresie, w jakim Unia nie wykonała swojej kompetencji. Państwa Członkowskie ponownie wykonują swoją kompetencję w zakresie, w jakim Unia postanowiła zaprzestać wykonywania swojej kompetencji.
(…)

Oznacza to tyle, że Unia czasem może łaskawie pozostawić Państwu Członkowskiemu trochę swobody.

4. Zgodnie z postanowieniami Traktatu o Unii Europejskiej Unia ma kompetencję w zakresie określania i realizowania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym stopniowego określania wspólnej polityki obronnej.

O naszym, bezpieczeństwie i polityce zagranicznej nie będziemy decydowali my, ale Unia. Mówiąc prościej, grupy wywodzące się ze zbrodniczej Operacji Gladio, przestępcy, członkowie Grupy Bilderberg i byli członkowie reżimów komunistycznych z Europy Wschodniej będą decydowali o naszej, polskiej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym o kontaktach z takimi reżimami jak Chińska Republika Ludowa i Unia Północnoamerykańska.

Odnośnie artykułu 2a i jego punktów 1, 2 i 4, trzeba zwrócić uwagę na dwa ważne fakty. Do tej pory jeżeli jakieś państwo się z czymś nie zgadzało, czegoś nie chciało, mogło to zawetować. Traktat lizboński znosi, a co więcej, nie każdy kraj będzie miał swojego komisarza, ponieważ gdy obecnie jest ich 27 (każdy członek ma jednego), Lizbona wprowadza tylko 18 komisarzy.

ROZDZIAŁ 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE O DZIAŁANIACH ZEWNĘTRZNYCH UNII
Artykuł 10a
(…)
2. Unia określa i prowadzi wspólne polityki i działania oraz dąży do zapewnienia wysokiego stopnia współpracy we wszelkich dziedzinach stosunków międzynarodowych, w celu:
(…)
h) wspierania systemu międzynarodowego opartego na silniejszej współpracy wielostronnej i na dobrych rządach na poziomie światowym.

Co to oznacza? Oznacz to tyle, że Unia będzie ściśle współpracować z innymi zewnętrznymi dyktaturami, w tym z Unią Północnoamerykańską czy Chińską Republiką Ludową. A czy ‘dobrze rządy na poziomie światowym’ nie oznaczają czasem kierunku do rządu światowego?

POSTANOWIENIA OGÓLNE
2) W artykule 1 wprowadza się następujące zmiany:
(…)
b) akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Podstawę Unii stanowi niniejszy Traktat oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwane dalej »Traktatami«). Oba te Traktaty mają taką samą moc prawną. Unia zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym.”.

Oznacza to, że Unia Europejska uzyskuje osobowość prawną, co jest podstawowym krokiem do tego, by każde państwo stało się nic nieznaczącym województwem.

KLAUZULA SOLIDARNOŚCI
176) Dodaje się nowy tytuł VII i nowy artykuł 188r w brzmieniu:
„TYTUŁ VII
KLAUZULA SOLIDARNOŚCI
Artykuł 188r
1. Unia i jej Państwa Członkowskie działają wspólnie w duchu solidarności, jeżeli jakiekolwiek Państwo Członkowskie stanie się przedmiotem ataku terrorystycznego lub ofiarą klęski żywiołowej lub katastrofy spowodowanej przez człowieka. Unia mobilizuje wszystkie będące w jej dyspozycji instrumenty, w tym środki wojskowe udostępnione jej przez Państwa Członkowskie, w celu:
a) — zapobiegania zagrożeniu terrorystycznemu na terytorium Państw Członkowskich,
— ochrony instytucji demokratycznych i ludności cywilnej przed ewentualnym atakiem terrorystycznym,

Akt dodany na wypadek, gdyby wprowadzanie Nowego Porządku w Europie wymagało katastroficznego czynnika katalizującego, europejskiego 9/11, które przyspieszyłoby dyktaturę. Idea ogólnoeuropejskiego ataku terrorystycznego fałszywej flagi zyskuje nowe oblicze biorąc pod uwagę, iż prezydentem UE może zostać Tony Blair mający na koncie 7/7.

Częścią traktatu lizbońskiego jest karta praw podstawowych (specjalnie z małych). Zaś integralną częścią karty są jej przypisy. Pozornie karta praw podstawowych brzmi jak nowoczesny, wolnościowy dokument, który powinniśmy wdrożyć w życie. Chociaż… we Francji po wdrożeniu nowoczesnej i wolnościowej Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela gilotyny poszły w ruch, a wiele osób z wrażenia straciło głowy. Dosłownie. Lecz nie o tym chciałem pisać. Karta praw podstawowych pozornie potępia karę śmierci. Wszystko co wydaje się piękne ma jednak swoje ‘ale’. Zupełnie jak w reklamach, i przy tym pięknym, chwytliwym paragrafie znalazła się malutka gwiazdeczka odsyłająca do przypisów. A co w przypisach? Ano… legalizacja kary śmierci:
„Pozbawienie życia nie będzie uznane za sprzeczne z tym artykułem, jeżeli nastąpi w wyniku użycia siły, która jest co najmniej absolutnie niezbędna:
a) w obronie jakiejkolwiek osoby przed bezprawną przemocą;
b) w celu wykonania zgodnego z prawem zatrzymania lub uniemożliwienia ucieczki osobie zatrzymanej zgodnie z prawem;
c) w działaniach podjętych zgodnie z prawem w celu stłumienia zamieszek lub powstania.”

W celu stłumienia zamieszek lub powstania… Zbierz grupę ludzi i wyjdź na ulicę zaprotestować, a dostaniesz kulkę w łeb. Jak w Palestynie, Tybecie czy Kopalni Wujek.
To nie koniec przypisu:
“Kraj/stan może stworzyć klauzulę dla kary śmierci w odniesieniu do czynów popełnionych w czasie wojny lub nadciągającego zagrożenia wojną; taka kara będzie zaplikowana tylko w instancjach (ułożonych) w ramach prawa i w zgodności z jego klauzulami.”

A teraz spójrz na to z perspektywy ‘klauzuli solidarności’. Terroryzm, zagrożenie wojną, zamieszki, mil…policjanci i obce wojska otwierające ogień do tłumów. I to wszystko zgodnie z prawem!

Advertisements

About grawitacja44

Niezalezny Instytut Badan Nad Otaczajaca Nas Rzeczywistoscia

Dyskusja

One thought on “CzwartaRzesza.UE czyli Eurokonstytucja to gwałt na demokracji

  1. Ciekawie…

    Posted by Kredyt | Marzec 18, 2010, 8:37 am

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: